De huidige drang naar eiwitrijk eten, verdedigd door figuren als Robert F. Kennedy Jr., gaat niet alleen over gezondheid; het is een culturele verschuiving die de manier waarop Amerikanen met voedsel omgaan, hervormt. Om deze trend te begrijpen, heb ik een week lang een dieet gevolgd dat uitsluitend uit eiwitproducten bestond, en de resultaten waren… onaangenaam. Het experiment ging niet over het optimaliseren van voeding; het ging over het ervaren van de realiteit van een door eiwitten geobsedeerd voedsellandschap.
De opkomst van het eiwit-eerst-denken
Eerder dit jaar kondigde het Amerikaanse ministerie van Volksgezondheid en Human Services een ‘historische reset’ van de voedingsrichtlijnen aan, waarbij eiwitten centraal stonden. Deze verschuiving, die wordt weerspiegeld door Kennedy’s berichten op sociale media met eiwitrijke maaltijden, heeft de voedingsindustrie in overdrive gebracht. Bedrijven plakken eiwitclaims op alles, van ontbijtgranen tot fastfoodproducten, zelfs als de werkelijke voedingswaarde twijfelachtig is.
De logica is simpel: speel in op de vraag. Het probleem is dat dit niet noodzakelijkerwijs over gezondheid gaat; het gaat over marketing. Deze trend is ingegeven door de drang van de regering-Trump om eiwitten “in het midden van het Amerikaanse bord” te plaatsen.
Het experiment: een week van eiwitoverbelasting
De eerste les kwam snel: eiwitrijk is niet hetzelfde als smakelijk. Ik begon met wei-eiwit met Ghost’s Nutter Butter-smaak, gemengd met water, wat resulteerde in een pindakaasslib dat zo dik was dat het onmiddellijke misselijkheid veroorzaakte. Als nieuweling op het gebied van eiwitmaxxing was dit een les die ik heb geleerd. Het streven naar eiwitten leidde tot bizarre keuzes: Man Cereal, geadverteerd als ‘zoet, rokerig en sigma’, dat smaakte naar piepschuim, en Protein Boostin’ Pop-Tarts, dat slechts een klein voordeel bood ten opzichte van reguliere ontbijtopties.
Het meest geladen drankje dat ik vond was de Vanilla Ultra Protein Shake van Slate Milk, die drinkt als gesmolten krijt. Ik bleef achter met het besef dat de huidige eiwitgekte de feiten rond de toegang van Amerikanen ertoe zou kunnen verdraaien.
De fastfood-eiwitmirage
De lunch bestond uit het navigeren door door eiwitten geobsedeerde fastfoodmenu’s. Chipotle’s “eiwitbeker” (een kopje gewone kip) was een deprimerende herinnering aan hoe ver deze trend gaat. De ‘eiwitzakken’ van Subway waren gewoon lunchvlees in een tortilla. Op geen enkel moment heb ik een andere klant in een restaurant de vervloekte borden zien bestellen die ik mezelf oplegde.
Door koste wat kost op zoek te gaan naar eiwitten, werd zelfs het plezier van tussendoortjes weggenomen. Een David-eiwitreep (28 gram) was helemaal griezelig in zijn benadering van koekjesdeeg met chocoladekoekjes.
Het oordeel: onwel, ongelukkig en niet onder de indruk
Na een week hiervan was de ervaring duidelijk: het heeft geen echt voordeel om op deze manier te eten. De producten lieten me misselijk en verstopt achter en vroegen me af of mijn natuurlijke lichaamsgeur iets geuriger was dan normaal. Ik was traag tijdens het hardlopen en had nauwelijks zin in gezelligheid in de avonduren. De schaamte en het ongemak om mijn leven rond eiwitten te organiseren, hadden bijna al het andere uitgesloten.
Zoals klinisch ethicus David Seres opmerkt: “Het is logisch vanuit marketingperspectief… omdat je iets neemt dat ongezond is en het laat klinken alsof het gezond is.” De realiteit is dat junkfood met eiwitten nog steeds junkfood is.
De eiwitobsessie gaat niet over een revolutie in de gezondheid; het gaat over een cynische exploitatie van consumententrends. Het experiment bevestigde dat het nastreven van maximale eiwitten via deze producten leidt tot een onaangename, ineffectieve en uiteindelijk zinloze ervaring.
