Benoît Richaud, een Franse kunstschaatscoach, is onverwachts een ster geworden op de Olympische Winterspelen van 2026 – niet door atletisch vermogen, maar door een eigenaardige gewoonte: het aantrekken van de jas van elk team dat hij coacht terwijl ze strijden. Dit ogenschijnlijk kleine detail heeft kijkers over de hele wereld geboeid, waardoor de stoïcijnse coach van de ene op de andere dag een internetsensatie werd.
De opkomst van de jaswisselcoach
Richaud werkt momenteel met 16 schaatsers uit 13 landen, en zijn aanwezigheid aan de rand van de ijsbaan is een doorlopende grap geworden onder Olympische kijkers. De coach, die altijd dezelfde serieuze uitdrukking behoudt, past naadloos bij elk team door zijn jasje aan te trekken in het “kiss and cry”-gebied. Alleen al de frequentie waarmee hij zijn jas verwisselde – en het feit dat hij zoveel atleten coacht – trok al snel de aandacht van de online wereld.
“Ik coach eigenlijk veel meer van hen”, legt Richaud uit, waarmee hij impliceert dat zijn invloed verder reikt dan de gekwalificeerde Olympiërs. Dit grote bereik demonstreert de vraag naar zijn expertise in een sport waar choreografie en performance voorop staan.
De logistiek van het coachen van meerdere Olympiërs
Het coachen van zo’n groot rooster vereist een zorgvuldige planning. Richauds piekperiode voor creatie valt tussen de Wereldkampioenschappen (meestal in maart) en juli, waardoor hij nieuwe routines kan ontwikkelen. Vervolgens werkt hij samen met skaters en beoordeelt hun huidige vaardigheidsniveau en ambities. De coach past zich aan de behoeften van zijn atleten aan, of hij nu naar hen toe reist of moderne technologie gebruikt.
“Het is erg nuttig omdat we tegenwoordig, met de telefoon en nieuwe technologieën, veel meer kunnen doen en het ook veel sneller”, merkt hij op. Dankzij dagelijkse programma-updates kan hij de choreografie in een mum van tijd verfijnen, waardoor de effectiviteit wordt gemaximaliseerd.
De emotionele tol van concurrentie om hoge inzetten
Ondanks zijn kalme houding geeft Richaud toe dat coaching op de Olympische Spelen emotioneel uitputtend is. De hoogte- en dieptepunten zijn intens, terwijl hij getuige is van het stijgen en dalen van skaters in enkele ogenblikken. Eén schaatser ging van de medaillestrijd naar het missen van het podium, terwijl een andere, een debutant, bijna brons pakte.
“Het is moeilijk”, zegt Richaud. “Omdat je deze golven van zeer sterke emoties ervaart.” Hij handhaaft zijn onpartijdigheid, geeft elke schaatser zijn volledige inzet en balanceert vreugde en teleurstelling.
Een viraal moment voor kunstschaatsen
Richauds bekendheid was onbedoeld. Aanvankelijk deed hij de virale video’s af als ‘grappig’, maar ze verspreidden zich snel via sociale media. Hij hoopt dat deze nieuwe aandacht de zichtbaarheid van de sport zal vergroten.
“Kunstschaatsen is niet zo populair op sociale media als het zou kunnen zijn”, betoogt Richaud. “Door viraal te gaan hoopt hij meer aandacht te vestigen op de sport, die hij “een van de mooiste ter wereld” noemt.
Uiteindelijk is de coach die van jasje wisselt onbedoeld een symbool geworden van de toewijding en emotionele intensiteit van kunstschaatsen. Zijn verhaal benadrukt hoe zelfs de meest ingetogen rollen in topsport tot de verbeelding van het publiek kunnen spreken, waardoor de aandacht wordt gevestigd op een sport die meer erkenning verdient.
