Elvis Presley was een cultureel fenomeen, maar zijn financiële erfenis was gebouwd op een fundament van uitbuiting. Kolonel Tom Parker leidde niet alleen de King of Rock and Roll; hij onttrok in een duizelingwekkend tempo waarde aan hem. De vergoedingen voor de beheerder waren geen standaardpraktijk in de sector. Op hun hoogtepunt nam Parker tot 50 procent van Presleys inkomsten voor zijn rekening. Dat is de helft van elke dollar die de zanger verdiende.
De regeling ging verder dan alleen commissie. Parker structureerde deals waarbij zijn eigen onmiddellijke gewin prioriteit kreeg boven Presleys veiligheid op de lange termijn. De meest schadelijke zet kwam in 1973. Parker verkocht Presleys volledige catalogus met opnames aan RCA voor $ 5,4 miljoen. Van dat bedrag hield hij 2,7 miljoen dollar voor zichzelf. De resterende $ 2,7 miljoen ging naar Presley.
Deze transactie had permanente kosten. Door de catalogus te verkopen verloor Presley het recht om royalty’s te innen voor zijn hits uit de jaren vijftig en zestig. Die liedjes zouden decennia lang inkomsten blijven genereren. Presley zou dat geld nooit meer zien.
Nadat Presley in 1977 stierf, werd de situatie legaal. Zijn nalatenschap klaagde Parker aan wegens fraude en wanbeheer. De rechtszaak sleepte zich jarenlang voort. Pas in 1983 werd de zaak afgehandeld. Het uiteindelijke resultaat bevestigde wat velen vermoedden: Parker had de carrière van de kunstenaar beheerd op een manier die hemzelf verrijkte en tegelijkertijd het landgoed kwetsbaar maakte.
